O drite e Henes e erresuar,

ujerat me me shkelqim te tradhetuara,

ngjyra e florinjte e te korrave,

po pershendet keto zemrat e merguara.

Drita e xixellonjes nen shkurrret ne pranver,

bukuria e luleve , dhe valet e pyllit,

ecin drejt detit, duke mos qare or kenduar,

pa zhurme, qetesia shkon ne infiniti.

E shtypur me dashurin e tije dhe kenaqsite,

jeta e kesaj bote qendron ne varferi.

Oh e plagosura qe cdo dite rrenohesh,

nje arterie rrjedh gjak sa here qe ti rrezohesh!