Ti nuk mund te shijoje kripen e Adriatikut,

kunder teje u hodhen ofendime,

te gjuajten me sandale. Por ti u terhoqe, duke u zvarritur,

aty poshte ku drunjte e pyllit po kalbeshin.

Aty poshte ti ndjeve mallin e eres se lagesht te pyllit,

e mundove veten ti largoheshe botes se djallit,

duke pritur naten , te shikosh yjet e virgjer

ku ashtu ngadal ti u fute mes tyre dhe thirre me te madhe, e dua SHKELQIMIN.

Pril, mbaje qiellin ashtu si dje,

dhe ashtu te qete si dje dhe me shkelqim,

ashtu ne buze te detit nen dhe, kerkon ti

nen peme bisedat tona dhe enderrat

dhe mendime te pa shprehura,

per emrin e embel, qe se thua dot,

nje re u shfaq,

ah ky Prili i fundit, aq shume  ty te lendoje.