Ju u larguat drejt Perendimit,

dhe that kete , ate , dhe bete shume premtime,

i bukur duket Perendimi, ku shume artistve u vjen frymezimi,

por larg teje, ju duhet te tju mbyt trishtimi.

 

Kjo hapesire ishte nje enderr per ju,

nje enderr qe te emociononte,

ju ishit lene ne nje ishull

kur cdo kush rreth jush

ti dashuri doje te ti dhuroje,

por ti hesht, mendon se ata  nuk te njojne.

 

 

Ju zgjatet duarte ashtu i pasigurte,

tek shikoje dikush i njejte si ty.

Shume mundoheni te largoheni nga ky ishull i vogel,

tregon historira qe askush si di,

por shpejt e kupton qe teatri eshte bosh

ashtu si zemra, arteriet priten dhe me  nuk funksionon.

 

Mos u dorezo zbrazetise,

teatri nje dite do mbushet me sy, qe ju kerkojne vetem ju,

atje, atje, dymije vite te shkuara,

ju ishit zeri qe kumbonit ,

ne amfiteatrin aty afer Jonit.